باران

بگذار سر به سینه ی من ، تا که بشنوی

                         آهنگ اشتیاق دلی دردمند را.

شاید که بیش ازین نپسندی به کار عشق،

                         آزار این رمیده ی سر در کمند را.

بگذار سر به سینه ی من، تا بگویمت:

                         اندوه چیست،عشق کدام است،غم کجاست؟

بگذار تا بگویمت:این مرغ خسته جان،

                         عمری ست در هوای تو از آشیان جداست.

دلتنگم آنچنان که:اگر بینمت به کام،

                         خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جاودانه بمانی کنار من،

                         ای نازنین-که هیچ وفا نیست با منت-

تو،آسمان آبی آرام و روشنی،

                         من،چون کبوتری که پرم در هوای تو

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم

                         با اشک شرم خویش بریزم به پای تو،

بگذار تا ببوسمت،ای نوشخند صبح

                         بگذار تا بنوشمت،ای چشمه ی شراب.

بیمار خنده های تو ام،بیشتر بخند

                       خورشید آرزوی منی،گرم تر بتاب.

این روزها آسمان دلم با بغض دست و پنجه نرم میکند

آهنگ صدایش بغض آلود است

وغبار سردی فضایش را پر کرده!!!

 دلم این روزها دیگر آن آسمان همیشگی را ندارد

دیگر آن شور و شوق و طراوت باران را ندارد

وقتی حرف می زند در صدایش غمی نهفته است

با هیچ کس به اندازه ی ماهش راحت نیست

که بخواهد حرف هایش را بگوید

چگونه امیدو باورش دهم: 

باران که می بارد تو در راهی.........

                  تو که نیستی

شب تا صبح بیدارم از عشقت میبارم

بی خبر از حالم موندی مهربون یارم

دیگه بدجور دلگیرم دیگه از جونم سیرم

تو سکوتم توی بغضم بی تو دارم میمیرم

اره میدونم و میدونی بد جور دیونم

به امیدی به نویدی دارم از تو میخونم

دیگه بسه دل خسته داره از غم می پوسه

جای خورشید توی چشمام دیگه سوسوی فانوسه

تو که نیستی آوارم از دنیا بیزارم

تو که نیستی بی ماهم تک و تنها توی راهم

تو که نیستی تاریکم به نبودن نزدیکم

تو که نیستی بی برگم بی روحم یک سنگم

تو که نیستی نه هوا هست نه نفس هست نه ترانه

تو که نیستی واسه بودن نمی مونه یه بهانه

-------------------------

دست مرا بگیر که عاشق ترم کنی 
آتش به پیکرم زده خاکسترم کنی
دست مرا بگیر بچرخان به دور خویش 
تا عاشقانه پیچک و نیلوفرم کنی
طوفان به پا کند نفست در درون من 
آماده ام که باز پریشانترم کنی
می خواهم از گناه تو لبریزتر شوم 
در بازوان عاشق خود کافرم کنی
با آنکه سرنوشت دل من پریدن است 
اما اگر نخواست دلت بی پرم کنی
من آمدم که عشق بپاشی به صورتم 
بی حرف بی سوال فقط باورم کنی!!

ناگهان در کوچه دیدم  بی وفای خویش را

باز گم کردم ز شادی دست و پای خویش را

گفته بودم بعد از این باید فراموشش کنم

دیدمش وز یاد بردم گفته های خویش را

این چه ذوق و اضطرابی است

با زبان شکر پرسیدم خدای خویش را

تا به من نزدیک شد گفتم سلام ای آشنا

گفتم اما هیچ نشنیدم جواب خویش را

کاش مرا بشناسد آن آشنا ،

آه اگر آگاه باشد آشنای خویش را